Blog
Historia magistra vitae est
Godziemba
155 obserwujących 810 notek 797827 odsłon
Godziemba, 15 maja 2017 r.

Śląskie potyczki (1)

520 49 2 A A A

Michał Grażyński zdecydowanie sprzeciwiał się polityce Korfantego na Górnym Śląsku.

 

Michał Grażyński urodził się 12 marca 1890 roku w Gdowie w chłopskiej rodzinie Kurzydłów. Po śmierci matki w 1893 roku rodzina zaczęła posługiwać się nazwiskiem Grażyński.

 

Po ukończeniu lokalnej szkoły ludowej, w której nauczycielem był jego ojciec, Michał Grażyński kontynuował naukę w krakowskim gimnazjum św. Anny. Dzięki znakomitym wynikom w nauce, po ukończeniu szkoły został studentem Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na krakowskiej uczelni uzyskał doktorat z filozofii w zakresie historii. Jego rozprawa doktorska nosiła tytuł: „Reformy monetarne w Polsce w latach 1526-1528 i ich geneza”.

 

Po zakończeniu studiów publikował artykuły historyczne w różnych czasopismach oraz wygłaszał odczyty. Jednocześnie podjął pracę w gimnazjum w Stanisławowie.

 

Po wybuchu wojny światowej został zmobilizowany do armii austro-węgierskiej. Ciężko ranny w jednej z bitew,  został w 1915 roku zwolniony z szeregów. Wrócił na Uniwersytet Jagielloński, gdzie kontynuował rozpoczęte przed wojną studia prawnicze.  Wydział Prawa UJ ukończył w 1922 roku uzyskując kolejny doktorat, tym razem z nauk prawniczych.

 

Wielkie jego zdolności dostrzegał profesor Stanisław Kutrzeba, który pełnił rolę opiekuna naukowego Michała Grażyńskiego na Wydziale Prawa krakowskiej uczelni. Profesor widział w Grażyńskim następcę, uważając, że umiłowanie wiedzy i zdolności jego naukowe i pedagogiczne pozwalały spodziewać się, że będzie doskonałym profesorem i rzetelnym uczonym”.

 

Grażyński został asystentem profesora Kutrzeby na Wydziale Prawa UJ. W latach 1921-1923 prowadzi ćwiczenia dla studentów. Jednocześnie przygotowywał pracę habilitacyjną o służbie wojskowej w czasach piastowskich. Został także adiunktem w Archiwum Ziemskim w Krakowie, zyskując znakomite opinie dyrektora generalnego Archiwów Państwowych dr Józefa Paczkowskiego.

 

Pracę naukową połączył ze służbą w Wojsku Polskim, zostając w 1919 roku porucznikiem w Oddziale II Sztabu Generalnego.

Józef Piłsudski w marcu 1919 roku w trakcie spotkania z polskimi działaczami ze Śląska złożył zapewnienie, iż gdy wybuchnie powstanie da „4 tysiące, co ma najlepszego”. Jednocześnie będąc świadomy szczupłości swych sił i środków oraz konieczności liczenia się ze zdaniem Ententy, zachęcał Ślązaków do założenia u siebie Polskiej Organizacji Wojskowej.

            Do zakończenia kwestii naszych granic zachodnich – podkreślał - zależymy w 9/10 od dobrej woli Ententy. Dlatego też zawsze byłem, zdania, że dopóki ta kapitalna sprawa nie zostanie zakończona, należy wszystkie inne sprawy, w których możemy wpaść w konflikt ze zdaniem Ententy, starać się jedynie przeciągać bez ostatecznego rozstrzygnięcia, nie stawiając nigdzie kropki na i”.

Ważną rolę w organizacji polskich sił zbrojnych na Górnym Śląsku odegrał Bogusław Miedziński, któremu Piłsudski w lipcu 1919 roku powierzył misję utworzenia, a następnie kierowania Departamentem Informacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych, który po reorganizacji ministerstwa w lutym 1920 roku został przemianowany na Oddział II Informacyjny Sztabu MSWoj.

To właśnie kierowanemu przez Miedzińskiego Departamentowi w listopadzie 1919 roku przekazano dotychczasowe kompetencje Naczelnego Dowództwa WP w sprawach śląskich. Zmiana ta spowodowana była faktem, iż przygotowania do plebiscytu na terenie Górnego Śląska wymagały nie tylko działań wojskowych, ale przede wszystkich politycznych, co wykraczało poza kompetencje Naczelnego Dowództwa.

            Po tych zmianach Miedziński – w porozumieniu z wiceministrem spraw wojskowych gen. Kazimierzem Sosnkowskim – utworzył w ramach II Oddziału nową sekcję – Plebiscytową, której kierownikiem został kpt dr Karol Polakiewicz, który jednocześnie wchodził z ramienia MSWoj. w skład Rady Plebiscytowej przy Radzie Ministrów.  Sekcja Plebiscytowa składała się z trzech wydziałów, z których Wydział B miał zajmować się sprawami śląskimi. Jego szefem został por. Tadeusz Puszczyński.

            W ciągu kilku miesięcy Wydział B zreorganizował POW na Górnym Śląsku, którego liczebność przekroczyła 40 tysięcy osób. Zasilono jej sztab fachową kadrą oficerską oraz  dostarczono znaczne ilości broni i amunicji oraz podręczniki z zakresu wojskowości. Przy dowództwach Okręgów Generalnych w Poznaniu, Kielcach i Krakowie powołano referaty plebiscytowe podległe Wydziałowi. Umożliwiono skierowanie do akcji plebiscytowej wielu zdolnych polskich oficerów i żołnierzy, dla których zorganizowano  specjalne kursy w Warszawie i Sosnowcu. Wzmocniono i poprawiono efektywność polskiego wywiadu skierowanego przeciwko Niemcom.

Działania propagandowo-polityczne prowadzone były w ścisłej współpracy z Polską Partią Socjalistyczną i Narodową Partią Robotniczą, które posiadały znaczne wspływu wśród robotników górnośląskich. „Tym samym Wydział B – trafnie ocenia Zarzycka – zastosował nową formę działań specjalnych na obszarze plebiscytowym, jaką było ideologiczne oddziaływanie na ludność cywilną, w celu zakłócenia niemieckiej kampanii propagandowej przed mającym się odbyć głosowaniem”.

Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Tematy w dziale Kultura