Blog
Historia magistra vitae est
Godziemba
155 obserwujących 824 notki 809257 odsłon
Godziemba, 22 marca 2017 r.

Rewolucja na własne życzenie (2)

1259 22 2 A A A

W połowie marca 1917 roku nastąpił kres monarchii w Rosji.

Letnie porażki armii rosyjskiej w 1915 roku skłoniły cara do zdymisjonowania najbardziej skompromitowanych ministrów z szefem resortu wojny Suchomlinowem na czele. Jednocześnie kryzys amunicyjny zmusił rząd do utworzenia Rady Społecznej do spraw Poprawy Zaopatrzenia Artyleryjskiego, która została zdominowana przez właścicieli największych firm zbrojeniowych w Piotrogrodzie. Dla liberalnych przedsiębiorców moskiewskich był to prawdziwy policzek. Najlepsze zamówienia rządowe zaczęli otrzymywać niemal wyłącznie właściciele piotrogrodzkich fabryk.

W odpowiedzi przedsiębiorcy moskiewscy zorganizowali komitety wojskowo-przemysłowe, które szybko zyskały znaczenie polityczne. Zabiegając o większy wpływ na regulacje prawne dotyczące przemysłu wspierali swych sprzymierzeńców w Dumie i innych organizacjach publicznych w strukturze rządu (np. w Związku Ziemstw). Między różnymi instytucjami rodziły się bliskie powiązania. I np. ks. Lwow był szefem Związku Ziemstw, b. deputowanych do Dumy oraz członkiem Centralnego Komitetu Wojskowo-Przemysłowego. W ten sposób zaczęła powstawać wpływowa liberalna siła polityczna, popierana przez część ministrów.

Pod rosnącymi naciskami car zgodził w lipcu 1915 roku ponownie zwołać Dumę. Dzięki temu liberalna opozycja uzyskała platformę do żądania tworzenia gabinetu zaufania narodowego. Dwie trzecie członków Dumy, od umiarkowanej prawicy do umiarkowanej lewicy zorganizowało się w Blok Postępowy. Nie chcąc dopuścić do wybuchu rewolucji jego członkowie chcieli nakłonić cara do utworzenia rządu zdolnego do zdobycia poparcia ludu. Zyskali wsparcie znacznej liczby ministrów, ale premier Goriemykin odmówił przyłączenia się do obozu reform. Udał się do Mohylewa do cara i przekonał go o konieczności rozwiązania Dumy.

Mikołaj uznając, że w krytycznym dla imperium momencie twarda ręka jest niezbędna dla przeciwstawienia się groźbie anarchii, rozwiązał Dumę i potwierdził swe zaufanie dla Goriemykina.

W następstwie tej decyzji cara doszło w Piotrogrodzie do dwudniowego strajku generalnego, ale reakcja opozycji była dość powściągliwa. Ks. Lwowa wybrano na przewodniczącego delegacji organizacji społecznych, która miała błagać Mikołaja o „zrzucenie ciężkiego brzemienia władzy na barki ludzi, którym zaufanie narodu dało siłę”. Car odmówił jednak przyjęcia delegacji. Liberalna opozycja nie zdecydowała się w obawie przed wybuchem rewolucji  na podjęcie bardziej zdecydowanych kroków. Szef partii kadetów Milutin obawiał się, że jeśli Duma wejdzie w otwarty konflikt z carem i natchnie lud do powszechnego buntu, doprowadzi do „orgii motłochu”.

Mikołaj uznał, iż odniósł zwycięstwo i nie tylko odłożył na czas nieokreślony termin zwołania Dumy, ale ograniczył uprawnienia komitetów wojskowo-przemysłowych, odnawiając sojusz z wielkimi przedsiębiorcami Piotrogrodu. Zdymisjonował także liberalnych ministrów z Jurijem Samarinem – wrogiem Rasputina, na czele. Odwołał także ministra wojny Poliwarowa, któremu udało się odbudować armię po klęskach 1915 roku. Mianowanie w jego miejsce gen. Dmitrija Szuwajewa było decyzją tragiczną w skutkach. Nowy minister bardzo szybko wykazał się rażącą niekompetencją, pogłębiając kryzys w armii.     

Coraz bardziej dokuczliwe braki żywności, opału i innych podstawowych artykułów, inflacja oraz informacje o szeroko rozpowszechnionej korupcji wśród ministrów wywoływało niezadowolenie społeczne i narastające poczucie paniki. „Ludzie coraz częściej zachowują się jak zwierzęta i szaleńcy – pisał do przyjaciela Maksym Gorki – Szerzą się głupie pogłoski, a to tworzy atmosferę powszechnego strachu, który zatruwa nawet inteligentnych”. Rząd utracił reszki poparcia społecznego. Dwór powszechnie uważano za siedlisko niemieckich szpiegów. Carycę oskarżano nie tylko o sympatie proniemieckie, ale także o seksualne zepsucie – miała być kochanką Rasputina i lesbijską partnerką Anny Wyrubowej , swej damy dworu.

W tych okolicznościach car zmuszony został do zwołania w listopadzie 1916 roku Dumy. W czasie pierwszego posiedzenia Milukow wymieniając nadużycia władzy zadał pytanie: „Czy to głupota, czy zdrada?”. Efekt tych słów był taki „Jakby pękł nabrzmiały ropą wrzód, a fundamentalne zło, znane wszystkim, lecz czekające na publiczne ujawnienie, zostało precyzyjnie wskazane”. Fakt, iż władze zakazały publikacji jego przemówienia, jeszcze bardziej pobudzał do jego lektury w przekazywanych z rąk do rąk maszynopisach. Wbrew samemu Milukowowi jego strategia pojednania i walki parlamentarnej, mająca na celu osiągnięcie kompromisu z rządem, legła w gruzach. Rewolucja zaczęła być postrzegana jako coś niepowstrzymanego.

Opublikowano: 22.03.2017 09:04.
Autor: Godziemba
Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

Ostatnie notki

Obserwowane blogi

Najpopularniejsze notki

Ostatnie komentarze

  • Dzięki za linki. Pozdrawiam
  • Jednym słowem będą mieli "weneckie" wakacje. Pozdrawiam
  • :))

Tagi

Tematy w dziale Kultura